Auteursarchieven: LHcornelis

Memorabel presenteren

Louise Cornelis Geplaatst op door  

Gratis te downloaden!

Wat ga ik onthouden van het proefschrift van Martijn Wackers, Making messages memorable. The influence of rhetorical techniques on information retention (LOT, 2021)? Dat formuleer ik expres zo, want het boek gaat over het onthouden van informatie, alleen niet uit teksten, maar uit presentaties. Welnu, drie dingen:

1. Sprekers laten een grote diversiteit zien aan middelen die ze inzetten om ervoor te zorgen dat hun publiek onthoudt wat ze zeggen. Die diversiteit zit ‘m in de verschillende contexten en genres (Wackers analyseerde wetenschappelijke praatjes, politieke speeches en TED-talks), maar ook daarbinnen en zelfs binnen technieken: de ene samenvatting is de andere niet. Sprekers doen in elk geval niet braaf wat handboeken voorschrijven – maar dat verbaast me niks, want dat doen schrijvers ook niet.

2. Drie van de technieken die in Wackers’ onderzoek min-of-meer bleken te werken, zou ik adviseurs ook aanraden als ze iets willen doen om ervoor te zorgen dat hun publiek de informatie beter onthoudt (ook al viel de adviespresentatie als genre niet binnen het onderzoek):

  • De informatieve samenvatting – zou ik ‘samenvatting met hoofdboodschappen’ noemen. Die werkt beter dan de indicatieve samenvatting: alleen maar de onderwerpen aangeven. Je kunt die informatieve samenvatting zelfs beperken tot de belangrijkste punten – representatief is niet nodig. (Ik geef hier trouwens ook helemaal geen representatieve samenvatting van het boek, maar een retorische: gericht op het doel van dit weblog en mijn doelgroep van de presenterende adviseur).
  • Aankondigen van de conclusie. Geen groot effect, maar het is er wel. Beetje lastig is het bij Wackers gaat om een conclusie aan het eind (‘ik rond af’), maar ik kan me wel voorstellen dat ook aan het begin iets zeggen als ‘de belangrijkste boodschap is…’ kan helpen. In tekst werkt dat net zo: dat het goed is om te expliciteren wat de hoofdboodschap is. Met de formulering kun je wel variëren.
  • De cirkel: aan het eind terugkomen op wat je aan het begin hebt gezegd, zo van: ‘Zoals ik in de inleiding al zei, zien we dat…’ Dat werkt maar beperkt als geheugen-bevorderaar, maar het publiek vindt het fijn: de presentatie is dan voor hun gevoel inderdaad rond.

Deze technieken bleken het in – beperkte – experimenten goed te doen in informatieve presentaties máár hun effect bleek groter als de betrokkenheid van het publiek lager was. Voor mij wil dat zeggen dat je als adviseur mogelijk ook wel zonder kunt. Ik citeer uit de  Nederlandse samenvatting (p. 292):

Luisteraars die de inhoud van de presentatie waarderen en betrokken zijn bij het onderwerp hebben mogelijk minder behoefte aan structuurmarkeerders en signaalformuleringen die de aandacht op het slot vestigen.

3. Er zijn cultuur- en historische verschillen in wat er zoal geadviseerd wordt. Dat is niet echt iets praktisch voor presenterende adviseurs, maar ik vind het wel een leuk nieuw inzicht. Als de klassieke Grieken het hadden over geheugentechnieken, was dat vooral gericht op de spreker, dus hoe die zijn eigen draad kon vasthouden. Tegenwoordig gaat het over wat het publiek onthoudt, en dat is een onderwerp waarvoor de belangstelling toeneemt. De Angelsaksische adviesliteratuur is daarin speelser, creatiever dan de Nederlandse. Althans, zo interpreteer ik maar wat Wackers zegt rond pagina 128/129: dat de Engelstalige vakboeken het meer hebben over humor, anekdotes en een levendige en beeldende stijl als technieken om het onthouden te stimuleren. Dat is een andere categorie technieken dan die van mijn vorige punt. Die vallen onder ‘organisatie’ van de presentatie, terwijl deze Engelse favorieten vallen onder ‘elaboratie’: technieken die het publiek stimuleren om de informatie actief te verwerken.

Een derde categorie technieken, de visuele middelen, komt er (helaas) bekaaid van af, net zoals de structuur als zodanig. Beide keuzes verantwoordt Wackers overigens wel, en dat is prima – je kunt als onderzoeker niet alles doen. Ik vond dit al veel. Het boek is interessanter door de breedte (een boel technieken, in handboeken én praktijk én experimenten) dan door de diepte. Toekomstig onderzoek kan meer die diepte in; Wackers is een pionier. (Ik realiseerde me tijdens het lezen dat het jaren geleden is dat ik me in een proefschrift heb verdiept. Heb ik wat gemist, of is het echt zo lang geleden dat er iets relevants verscheen?)

Vervolgonderzoek zou wat mij betreft vooral wat minder schools mogen zijn. Daarmee bedoel ik dat in de huidige experimenten de onderzoeker bepaalt wat de norm is, dus wat het publiek zich moet herinneren. Dat wordt bevraagd alsof het een proefwerk is. Volwassen publiek maakt echter zelf wel uit wat ze (willen) onthouden. Dat is lastig voor een onderzoeker, voor onderzoekers – want zoals dit onderzoek is er in mijn vakgebied wel meer.

Alsof de taalbeheerser weet hoe het moet, weet wat ‘goed’ en ‘slecht’ luisteren en onthouden is. Dat is niet zo. Heb ik Making messages memorable slecht gelezen door eruit te halen wat mij interesseert? Dacht het niet!

 

Zomerblogpost

Louise Cornelis Geplaatst op door  

Het is zomer, dan is mijn werk rustig, en dan doe ik meer andere dingen. Dit jaar bijvoorbeeld veel sport kijken: EK voetbal, Tour de France en Olympische Spelen. Afgelopen vrijdag kwamen dat en mijn vak ineens op interessante wijze samen: op neerlandistiek.nl ging het over totaalwielrennen. Leuk stuk, het gaat over de woordbetekenis, maar de wielren-inhoudelijke kant gaat ook best diep.

Iets anders wat ik doe, is lekker naar buiten. Het is weliswaar geen uitgesproken strandweer, maar afgelopen vrijdag wandelde ik wel over het badstrand van Vlissingen. Daar trof ik dit bord aan, weer een mooie voor mijn collectie:

Die rood-gele vlag hadden we al zien hangen, en eigenlijk dacht ik dat dat ’twijfelachtig zwemmen’ betekende. Ik vind het onlogisch dat rood ‘zwemverbod’ betekent en geel ‘gevaarlijk zwemmen’, dat dan rood + geel ‘bewaakte baderszone’ is. Dus? Is het dan veilig? Voor veilig zwemmen zou ik iets met groen verwachten. Maar dat is dus alleen maar als er EHBO is. Of is het juridisch te problematisch om iets ‘veilig’ te verklaren?

Dat ook een oranje vlag een verbod inhoudt, vind ik onlogisch, en ook de volgende twee vind ik niet bepaald intuïtief. Maar de laatste vind ik ronduit hilarisch. Een rode vlag betekent een verbod, een gele vlag betekent gevaar, en een blauwe vlag betekent… een blauwe vlag!

 

Je tekst beïnvloedt je werk

Louise Cornelis Geplaatst op door  

Bij een van mijn opdrachtgevers leerde ik recentelijk dat keuzes voor een bepaald genre of format van de teksten consequenties heeft voor het werk. Ik was me daar eerder niet van bewust, maar ik herkende het wel meteen.

In dit geval ging het om een organisatie die er jaren geleden voor gekozen heeft om te rapporteren in de vorm van een brief. Dat zijn teksten die voor dat genre lang zijn: idealiter niet langer dan vijf pagina’s maar vaak langer. Ze hebben bovendien een hoofdstuk- en paragraafindeling, wat ook niet volgens de briefconventies is. Maar ze hebben wel degelijk een briefhoofd en een aanhef en aan het eind staat hoogachtend en een handtekening.

Er ontstond wat discussie over het uitdijen van de teksten. Op een gegeven ogenblik worden ze zo lang dat er eigenlijk een samenvatting voor zou moeten en een inhoudsopgave erin. Maar dan is het écht geen brief meer. Dan zouden ze toch echt moeten overstappen naar een rapport. Met alle conventies van dien, zoals samenvatting en inhoudsopgave, maar ook bijvoorbeeld een mooi voorblad of kaftje, enzovoort.

Ik voelde daar op zich wel voor, al realiseerde ik me wel meteen dat daarmee de druk om de teksten kort te houden weg zou zijn. Ik voorspelde dat ze veel langer zouden gaan worden dan die zeven à acht pagina’s die het nu soms zijn. Dat hoeft niet erg te zijn, als het gaat om relevante inhoud, maar het is niet per se een voordeel als zodanig. Als het kan zonder verlies van inhoud, is korter immers altijd beter. Niemand leest rapporten voor z’n lol, in de zin van dat de lezer aan het eind denkt ‘jammer dat ik ’t al uit heb, het had echt langer mogen zijn’. 

Vanuit de organisatie hoorde ik nog een ander bezwaar: lezers hebben bij een echt rapport andere verwachtingen – hogere. Het ‘moet’ echt meer van ze zijn dan een brief. Ze verwachten dan bijvoorbeeld een uitgebreidere verantwoording, wie weet zelfs met bronnen in een literatuurlijst en originele bronnen of transcripten in een bijlage enzo. En, zo begreep ik, dat is niet alleen iets wat ze lezers aan willen doen, maar ook zichzelf niet: dat is veel meer en ander werk dan ze nu doen. Voor een deel is dat puur schrijfwerk, maar deels is het ook meer en ander werk tijdens je onderzoek. Je moet dan grondiger bijhouden wat je doet bijvoorbeeld.

Het is niet alleen de verwachting van lezers, het is ook zo dat alles wat je opschrijft, bij de lezer vragen kan oproepen. Hoe meer je opschrijft, des te kwetsbaarder stel je je dus op. Dus ook daarom moet je meer verantwoorden, en misschien zelfs meer of andere analyses doen.

Er is niets tegen verantwoorden en een adviseur hoort zijn of haar werk sowieso degelijk en grondig te doen. Maar hoe je het resultaat van dat werk opschrijft, maakt uit. Als je ervoor kiest om de tekst kort te houden, krijg je een andere dynamiek dan met een lijvig rapport. Twee kanten op: tussen jou en de lezer, en in je eigen werk of organisatie. Iets om bij stil te staan!

Mijn opdrachtgever is dus bij de brief gebleven. En opnieuw vastberaden om die kort te houden.

 

Rutte maakt excuses maar ook weer niet

Louise Cornelis Geplaatst op door  

Ik ben al een tijdje geleden gestopt met het bloggen over de communicatie na elke persconferentie. Ik werd te cynisch, vond ik. Aan wat er al over de laatste gezegd werd, kon ik sowieso niet veel meer toevoegen: die was ronduit slecht; de kritiek kwam van alle kanten.

Dat het niet best was, heeft Rutte zojuist toegegeven. In het stukje over die excuses op Nos.nl staat onder het filmpje:

we hebben een inschattingsfout gemaakt

Maar dat is niet wat hij zegt. Hij gebruikt voor het maken van die inschattingsfout een lijdende vorm: ‘Er is een inschattingsfout gemaakt’ (na 43″ in het filmpje en hij herhaalt hem daarna nog een keer).

Met zo’n lijdende vorm laat je de verantwoordelijkheid bungelen. Rutte neemt haar in elk geval niet zelf – naar jezelf als handelende persoon verwijzen doe je nou eenmaal niet in een passief, dat is raar (zie daarvoor o.a. mijn proefschrift). Zijn het nog steeds ‘de modellen’ die ernaast zaten? Het OMT? Anderen? De Jonge zeg wel we: ‘we hebben het gedrag niet goed ingeschat’ (48″).

Mijn conclusie: Rutte maakt weliswaar excuses, maar niet voor de inschattingsfout.

 

Gevaccineerden moeten goed kunnen lezen

Louise Cornelis Geplaatst op door  

Ik heb afgelopen week voor het eerst te maken gehad met Testen voor Toegang: ik doe zondag mee aan een triathlon waarvoor dat moet. Daar is een boel over te zeggen – aan de ’testsamenleving’ zitten diverse scherpe kantjes, waarvan er één is dat het systeem niet werkt, zo blijkt op het ogenblik wel, maar dat terzijde (zie verder bijvoorbeeld dit stuk). Hier over de communicatie.

Ik hoef me niet te laten testen, want ik ben al volledig gevaccineerd. Op basis van de registratie van de vaccinaties kan ik in de CoronaCheck-app een QR-code aanmaken en daarmee mag ik naar binnen. Ik wist dat al, en daarom heb ik de informatie over dat testen bij de wedstrijd niet heel goed gelezen.

Mij is van andere deelnemers echter duidelijk geworden dat je eigenlijk wel heel erg goed moet lezen om te zien dat je je als gevaccineerde niet hoeft te laten testen. Ik ben er eens even ingedoken om te zien hoe dat komt.

Het begint natuurlijk al met hoe het heet: testen voor toegang. Dat is in een tijd met steeds meer gevaccineerden niet de handigste bewoording. Maar daar kan de triathlon niks aan doen natuurlijk.

Vervolgens staat er in reusachtig knalrood precies uitgelegd hoe het werkt met dat testen. Pas daaronder staat, in veel kleinere en grijze lettertjes achter een bulllet:

Ben je al gevaccineerd of genezen van een recente Coronabesmetting? Het bewijs van vaccinatie kun je ook laten opnemen in de CoronaCheck-app. Dit bewijs is ook voldoende om ons evenemententerrein te betreden, je hoeft geen test in te plannen.

Meteen daaronder gaat het bullets-lang weer door over het testen, inclusief een zinnetje als:

Testen zijn nodig voor atleten van dertien jaar en ouder.

Als je niet al weet hoe het zit, moet je verrekte goed lezen om te zien dat dat testen alleen maar nodig is voor een bepaalde groep: niet volledig gevaccineerd, niet recentelijk corona doorgemaakt.

En ik weet: goed lezen, dat doen mensen niet. Daar moet je als schrijver dus ook niet van uitgaan. Ik bedoel: niet goed lezen, dat is niet de schuld van de triatleet, dat is gewoon een uitgangspunt, een fact of life. Als schrijver ben je verantwoordelijk voor de kwaliteit van je tekst.

Daar kwam nog bij dat de noodzaak tot het kunnen tonen van zo’n QR-code van de week totaal uit de lucht viel. Ineens stond het in de deelnemersinformatie. Ook dat is geen fraaie communicatie, want het gaat om iets ingrijpends. Misschien is het een soort noodsprong van de organisatie, uit stress, maar daar zadel je dan je lezers/deelnemers vervolgens ook mee op.

De site van Testen voor Toegang zelf vind ik niet beter. Ook daar moet je in de kleine lettertjes zien wanneer je niet op die uitnodigende groene knop hoeft te drukken. De rode ‘let op’ eronder zie je dan misschien niet eens – die wekt de indruk later toegevoegd te zijn. Er is een miljard tegenaan gegooid, dan hadden ze over de naam en de site ook wel beter mogen nadenken, vind ik. 

Zo gewoon – en toch niet

Louise Cornelis Geplaatst op door  

Vandaag heb ik voor het eerst sinds 10 maart 2020 weer een schrijftraining gegeven met de deelnemers in dezelfde ruimte, fysiek aanwezig. Eindelijk weer met echte mensen aan de slag, in plaats van met het beeldscherm! Op hun plek, op hun kantoor, dus met een trein- en OV-fietsreis.Wat een dynamiek!

Het mag weer, voor wat betreft de overheidsmaatregelen – ik wilde het niet doen zo lang ‘werk zo veel mogelijk thuis’ het devies was. En ik durfde het zeer zeker aan, sowieso, maar helemaal omdat ik inmiddels volledig gevaccineerd ben.

Het was een voorzichtig begin: start om 10 uur, op een bekende en fraaie plek in hartje Amsterdam, voor maar twee uur, met ook maar twee deelnemers. Dat vond ik wel lekker, moet ik zeggen – even wennen.

Wennen was het in zoverre dat ik gister toch even moest nadenken over van die zaken als: wat neem ik mee in m’n tas en wat trek ik aan? Dat ging nog net niet helemaal feilloos: ik was een paar kleine dingen toch vergeten, zoals bijvoorbeeld het opladen van m’n hotspotje (want nee, in de Intercity Direct is er nog steeds geen WiFi – sommige dingen veranderen nooit).

Verder sprongen mijn gedachten vaak heen en weer tussen ‘wat gaaf weer!’ en ‘wat is het eigenlijk gewoon’. Dat heb ik de laatste weken vaker zo ervaren: bij niet-werkdingen die door de versoepelingen voor het eerst sinds lang weer konden: aan de ene kant het gevoel van bijzonderheid en e-i-n-d-e-l-i-j-k, aan de andere kant zo makkelijk weer in de groef vallen van voor maart 2020. Ik weet: zo lang ik me er bewust van ben dat het gewoon is, is het dat dus nog niet. Gewoon is het sowieso niet, want het centrum van Amsterdam is wonderbaarlijk rustig en relaxed.

Eenmaal aan het werk is het niet anders dan voorheen, behalve dan dat ik op één moment even een gevoel van vervreemding had. Het vroeg even wat introspectie om te achterhalen waardoor dat kwam. Toen realiseerde ik me dat mijn stem in mijn eigen oren anders klonk dan thuis. Nou heb ik wel een boel gepraat op andere plekken dan thuis, maar ik heb sinds maart 2020 niet meer het piramideprincipe uitgelegd, anders dan tegen het beeldscherm. En dat registreerden mijn oren kennelijk: in ‘standje uitleg’ klonk mijn eigen stem ineens anders dan dat-ie 16 maanden lang geklonken had.

16 maanden, bijna… tsjongejonge, wie had dat ooit kunnen denken. Wat heb ik vaak teruggedacht aan 10 maart 2020. Maar nu heb ik een nieuw ijkpunt: 5 juli 2021. Ik redde me tussen die twee data prima, had ook veel lol in het online werken en het ging goed – ik schreef daar eerder over. Maar ik was de eenzijdigheid van al dat koekeloeren naar mijn eigen beeldscherm wel eens zat. Voor mij is de lockdown vandaag pas écht afgelopen.

 

43 drogredenen met uitleg, voorbeelden, verweer en cartoon

Louise Cornelis Geplaatst op door  

Van Paula Steenwinkel kreeg ik onlangs haar boek Drogredenen – herkennen en weerleggen toegestuurd; we kennen elkaar, hebben samengewerkt wel eens, en op Twitter hebben we het wel eens over drogredenen gehad. (Zo zeer zelfs dat ik het tot het dankwoord geschopt hebt – graag gedaan.) In het briefje bij het boek schrijft Paula dat ik ‘natuurlijk’ alles al wel weet. Nou, dat is helemaal niet zo, en bovendien was mijn leeservaring er volgens mij vaker een van mede-Twitteraar en -burger dan van vakgenoot.

Dat ik nog lang niet alles wist, zit hem erin dat ik verbaasd opkeek van de grote hoeveelheid verschillende drogredenen: 43, afgaand op de hoofdstukjes. Ik kende ze lang niet allemaal, zeker niet bij naam en precieze categorisering, wat nogal subtiel is soms: de red herring is te onderscheiden van whataboutism en de casaliteitsdrogereden van de post hoc ergo propter hoc. 

Ik hoest ook niet zomaar de weerlegging op. Was het maar waar, dan zat ik minder vaak met m’n mond vol tanden. Ik weet niet of ik dat door dit boek beter ga doen, daar kom ik straks op terug.

Het is sowieso een nuttig boek. Aandacht voor drogreden is nodig, altijd, en helemaal in tijden van fact free journalistiek en politiek, welig tierende complottheorieën en ontsporende discussies op de sociale media.

Het is daarnaast vooral ook een leuk boek. Elke drogreden is voorzien van een toepasselijke cartoon van Fokke & Sukke – wat wil je nog meer? Nou, hartstikke veel en herkenbare voorbeelden. Actueel: veel over corona en vaccinatie dus. Ze zijn voor een deel afkomstig van bekenden, zoals Trumps ‘if we didn’t do testing, we’d have no cases’ (een ad ignorantiam, p.100). Baudet is de andere usual suspect, en verder passeren een boel BN’ers de revue, zoals Henk Westbroek, Jan Pronk, Jort Kelder, Rosanne Hertzberger en Ernst Jansz.

Heel vaak echter zijn de voorbeelden dagelijkse tweets van anonieme twitteraars die lijken op wat ook aan de lopende band in mijn timeline opduikt. Hellende vlakken bijvoorbeeld, zoals deze naar aanleiding van het schrappen van de aanduiding M of V op identiteitskaarten:

Het begint met het geslacht. Daarna verdwijnt de naam. Vervolgens de foto. Wat rest is een nummer…

Van dat soort redeneringen ga ik wel eens zuchten als ik m’n Twitter doorneem. En wat moet je ermee? Ik zou geneigd zijn de weerlegging te zoeken in het relativeren van het onredelijke (‘zo’n vaart zal het niet lopen’) maar in het boek (p. 89) staat een reactie die het juist doorzet tot in het absurde, eindigend met:

En voor je het weet wordt de buurtsuper een door een Algerijnse vrouw gerunde sportschool met felle neonreclame op het dak.

Dat is grappig en ook weer herkenbaar: de gevatheid van sommige mede-Twitteraars.

Of drogredenen zo weerleggen werkt, daarvan heb ik geen idee. De voorbeelden eindigen na die ene weerlegging, zodat niet te zien is in hoeverre het olie op het vuur van de interactie is. Je kunt misschien wel gelijk hebben, maar daarmee heb je het nog niet gekregen. 

Dus  herkennen, ja, maar me verweren? Stel, ik denk dat ik slachtoffer ben van een onredelijke discussiezet en ik weet niet meteen hoe ik het beste kan reageren. Dan moet ik met dit boek in de hand nogal wat analytisch werk verzetten: is dit een drogreden ja/nee, zo ja, welke van de 43 is het dan, hoe heet die, en wat is dan het bijbehorende verweer? Lezendeweg kreeg ik daarom behoefte aan een keuzehulp, een beslisboom ofzoiets, op grond waarvan ik drogredenen kan determineren.

Wat me in elk geval wel helpt bij het doorzien van de redenatie, is dat bij elke drogreden een stukje staat ‘waarom werkt dit’. Daarin komt de relatie aan de orde tussen de drogreden en denkfouten of andere bij ons allemaal ingebakken neigingen. Dat is ook troostrijk. We bezigen allemaal wel eens een ad populum bijvoorbeeld, en dat doen we niet omdat we zo onredelijk zijn, maar omdat we kuddedieren zijn.

En omdat drogredenen werken. Soms.

Desalniettemin wil ik er kritisch op zijn. Daar helpt het boek zeker bij: het kweekt meteen een grotere gevoeligheid voor drogredeneringen aan. Ik zie en hoor ze ineens overal. 

Met als gevolg dat ik meteen Fokke & Sukke voor me zie. Op tv hoorde ik bijvoorbeeld gister een typische ‘is-ought’ (naturalistische drogreden), zo van: ‘het is nou eenmaal de natuur’. Daar zit een heerlijke cartoon bij waarvan de strekking is dat mannen vroeger al tot diep in de nacht naar ‘vieze grottekeningen’ zaten te kijken. Ik denk dat die nu voor altijd voor mij aan die drogreden zit vastgekleefd!

Alleen al voor 43 drogredenerende Fokke & Sukke’s is het boek de moeite waard. Paula’s bijbehorende nieuwe blog ga ik zeker ook volgen!

Welkom bij de e-learning Adviesrapporten Schrijven!

Louise Cornelis Geplaatst op door  

Ik had het al eerder aangekondigd, hij draaide achter de schermen al een tijdje proef, en nu mag het aan de grote klok: de e-learning Adviesrapporten Schrijven!

De e-learning is bedoeld voor (aanstaande) adviseurs en andere schrijvende professionals die beter willen leren schrijven: lezergerichter, helderder, logischer en toegankelijker. Met de e-learning zetten die een eerste stap: erna kunnen ze aan de slag in hun eigen schrijfwerk (adviesrapporten en andere zakelijke teksten, eventueel ook PowerPoint).

De e-learning dekt ongeveer het inleidende basisgedeelte van mijn eigen trainingen, met als voordeel dat je ‘m helemaal zelfstandig kunt doorlopen, op het moment dat jou uitkomt. Ik heb inmiddels al een paar keer zo gewerkt: als we dan bij elkaar kwamen, konden we meteen de diepte in. Dat werkt hartstikke goed.

Verder ben ik ook al een tijdje bezig met een e-learning op maat maken voor een opdrachtgever – want ook dat kan. Ook in het Engels.

Ik kan de Nederlandstalige gratis en vrijblijvend aanbieden, dankzij mijn samenwerking met de Radboud Universiteit, voor wie ik hem ontwierp. Je hebt er wel mijn boek bij nodig.

 

Leesverslaving.

Louise Cornelis Geplaatst op door  

Ik blijf nog even bij het Zeeuwse nieuws…. gister was daarin te lezen dat een groep voetbalsuppporters bij het EK een groot spandoek met ‘Kloosterzande’ erop de Johan Cruyff Arena had binnengesmokkeld. Ik had dat gezien inderdaad, sterker nog: ik had het bij die oefenwedstrijd al gespot, ook al was het toen veel minder prominent en minder vaak in beeld.

Het was mij zo opgevallen deels natuurlijk vanwege de Zeeuwse connectie (ik weet wél waar Kloosterzande ligt; op Walcheren zeggen we: ‘aan de overkant’). Maar deels komt het ook door wat ik wel mijn ‘dwangmatige lezen’ noem. Ik zit bij voetbalwedstrijden de hele tijd spandoeken en boarding-teksten enzo te lezen. Ik mis zelfs regelmatig wat van de wedstrijd omdat ik afgeleid ben door lettertjes. Typisch geval van beroepsdeformatie: leesverslaving.

Maar zo zie ik dan wel iets wat het nieuws haalt!

Iemand moet het doen

Louise Cornelis Geplaatst op door 2

Leuk stukje over recente taalontwikkelingen in het algemeen en met betrekking tot het Zeeuwse dialect, op Omroep Zeeland. Grappig: de ‘iemand’ in de laatste alinea die aan Ronny Boogaart bij een presentatie hoorde dat hij uit Zeeland kwam, dat ben ik.

Ik herinner me dat nog, het was in ons eerste jaar aan de VU. Ik was toen al tweedejaars student Nederlands omdat ik mijn eerste jaar elders had gedaan, maar ik volgde een paar vakken in het eerste jaar. Mondeling presenteren had ik in Utrecht niet gehad, vandaar. Ronny was daar mijn groepsgenoot en ik identificeerde hem als mede-Zeeuw. We kennen elkaar dus al sinds 1987, als ik dat goed uitreken, zijn bevriend en collega’s als ik in Leiden werk. Vandaar dat ik ook al had gehoord dat dit voorval in de media zou komen, hahaha!

Ronny timmert sowieso aan de weg: in het Financieel Dagblad kwam hij voor in het meest genuanceerde stuk dat ik over de als/dan-controverse heb gelezen. Ik ben fan!

Leuk trouwens: op het allerlaatst vertelt Ronny iets wat ik precies herken: ook ik kwam er als student snel achter dat ‘ik ga om brood’ geen standaard Nederlands is. Ik vond het echt heel gek dat mijn mede-studenten dat raar vonden. Volgens mij sprak ik helemaal geen Zeeuws namelijk. Nou… Ik kan het nu niet meer zo zeggen, volgens mij. Ook bij mij is de invloed van de Randstad groot.