Hij rustte al een tijdje in mijn Twitter-favorieten, via , en zo in de zomertijd is het een mooi moment om hem eens te plaatsen hier:
The skill of writing is to provide a context in which other people can think
(iets over de bron) De relatie tussen schrijven en denken, dat is echt dé rode draad van dit weblog de afgelopen tijd. Vandaar dat ik ‘m zo mooi vind!
Van de workshop die ik een paar weken terug gaf voor Tekstnet heeft Rob Visser van www.mindmap.pro, één van de deelnemers, een verslag gemaakt in een wel heel bijzondere vorm: een mindmap:
(Beetje te klein? zie hier voor de goed leesbare PDF)
Je zou van een tekstschrijver misschien juist een uitgeschreven verslag verwachten, maar ik vind dit wel een prachtig alternatief voor tekst!
Interessant weblog over argumentatie: argumentatieblog. Ik volg het al een tijdje, en vandaag staat er een post op die me wel heel na aan het hart ligt: de argumenten voor en tegen doping op een rijtje. Ik heb er ook op gereageerd (om technische redenen als ‘vrouwkijkttour’). Vandaag komen daar dus mijn vak en hobby samen – leuk!
Afgelopen dinsdag was ik vanuit mijn rol als vrouwelijke fietscolumnist kort op Radio 2 te horen, in de rubriek ‘Tour zoekt vrouw’. Luister hier.
Leuk stuk op Tekstblog, over iets waar ik ook wel over geschreven heb: dat schrijvers overschatten hoe belangrijk tekst is, en dat de beste tekst misschien wel geen tekst, of een heel korte, is. Er kwam wel op Twitter een terechte reactie op van @Taalprof:
Hoe veel artikelen van 763 woorden zijn nodig om uit te leggen dat je zo weinig mogelijk moet schrijven?
In mei werd het aangekondigd: dat het nu ook mogelijk was om in Prezi Powerpoint-slides te importeren. Zo kun je je oude slides gebruiken in dit nieuwe hulpmiddel voor presentaties. Ik heb daarnet de proef op de som genomen – typisch zo’n klusje dat ik kan doen in de zomer, als het met werk verder rustig is.
Nou, niet tevreden. Bij heel simpele tekstslides gaat het redelijk, maar kijk eens bij wat er gebeurt bij eentje met een paar pijltjes en lijntjes die ik regelmatig gebruik. Dit is het origineel in Powerpoint:
En dit is wat er in Prezi van overbleef:
Niet alleen is m’n persoonlijke achtergrond (zonsondergang in Namibië!) foetsie (dat gebeurde ook met de simpele tekstslides), maar ook zijn allerlei details rommelig, zijn er lijntjes weggevallen en is de pijl verdubbeld en deels omgeslagen. En zie dat maar eens goed te krijgen…
Ik blijf erbij, wat ik al eerder schreef, dat Prezi niet geschikt is voor perfectionisten.
De zomercolumn van het NOS-journaal gaat vandaag over taalfouten. Grappig dat het e-mail-adres ervoor tikfouten@ luidt. Een tikfout is iets anders dan een taalfout. In de column zelf gaat het over taalfouten. Geen heel ernstige trouwens, vind ik.
En als we het toch over taalfouten enzo hebben: op Neder-L staat een aardige blogpost over het juist krampachtig vermijden ervan, in dit geval er. Ook de reacties zijn wel leuk. En ik herken het: ik heb wel eens iemand gesproken die vond dat als niet mocht. Geen taalfouten, maar taaltaboes!
Zoals aangekondigd gaf ik vorige week een workshop voor Tekstnet, de beroepsvereniging voor tekstschrijvers. Met zo’n twintig deelnemers hebben we de beginselen van het piramideprincipe doorgenomen, met de nadruk op de eisen aan de logica die dat principe stelt. Ik gebruikte voorbeelden uit mijn trainingen: oefeningen en werk van deelnemers.
Aan het eind hebben we een rondje gemaakt waarin ik vroeg wat het piramideprincipe voor een tekstschrijver kan opleveren. De meningen daarover verschilden, wat zeker ook te maken heeft met de genres waarin de tekstschrijvers werkten: voor rapporten is het kant-en-klaarder bruikbaar dan voor, zeg, voorlichtingsteksten. Sowieso komt het pas helemaal tot bloei bij communicatie aan kleine groepen of zelfs maar één lezer, zodat je de hoofdboodschap precies op diens belang kunt afstemmen. Hoe groter en diverser de lezersgroep, des te meer moet je je behelpen – maar sowieso is schrijven voor een grote, diverse groep lastiger.
Drie lijnen herinner ik me verder in de reacties:
Toevallig (of niet?) deze week twee interessante stukken gelezen over het slot van een tekst, dus hoe brei je een eind aan een artikel of aan een brief of mail.
Helemaal eens met het stuk van het Taalcentrum VU dat die cliché-slotzinnen als ‘Ik hoop dat ik u hiermee voldoende heb geïnformeerd’ niet meer kunnen – die zijn weggelopen uit correspondentievoorschriften uit de jaren vijftig. En wat zég je er nou eigenlijk mee? Niks. Dus: niet doen. Voldoende andere mogelijkheden, daar gaat het stuk op in.
Van de vijf tips voor het afsluiten van een artikel op Protaal vind ik de eerste drie beduidend beter dan de laatste twee. Bij ‘succes ermee’ vind ik dat de schrijver wat te dichtbij komt (‘dat maak ik zelf wel uit’). In een artikel dan, hè, het is wat anders bij bijvoorbeeld een rapport, dat de schrijver schrijft om de lezer vooruit te helpen. Een vraag vind ik alleen werken als er daadwerkelijk geantwoord kán worden, dus bij een blogpost bijvoorbeeld, met reactiemogelijkheid.
Bovendien zie ik bij wel bij onervaren columnisten en bloggers dat ze een vraag formuleren waar ze eigenlijk zelf stelling zouden moeten nemen, maar dat niet durven (denk ik). Zo van: ‘zou dat niet eigenlijk aangepakt moeten worden’, terwijl de column een stuk prikkelender zou worden met ‘doe er wat aan!’ als uitsmijter.
Dus: doe er wat mee, met die afsluit-tips. Zorg voor een goed einde aan je tekst!
Zoals ik op dit weblog al had verteld, ben ik bezig geweest met het schrijven van twee wetenschappelijke artikelen op basis van het piramideprincipe-onderzoek van de afgelopen jaren. Zoals dat gaat in de wetenschap, zijn de artikelen doorgestuurd naar elk twee anonieme reviewers. In de afgelopen weken heb ik hun werk teruggekregen.
De reviews zijn alle vier negatief, van ‘een beetje’ tot ‘heel erg’. Het grotere artikel, voor een tijdschrift, is daarmee afgewezen en dat leg ik voorlopig in de koelkast. Het andere, grotere, voor een conferentiebundel, wil de redactie toch graag hebben en dat ga ik dus herschrijven.
Afwijzingen en kritiek op de stukken, ach, dat kan ik wel hebben. Het komt ook niet helemaal onverwacht. De manier waarop heeft me echter wel geschokt: twee van de reviews schenden mijn fatsoensnormen, in toon en aanpak, en ze zijn geen van vieren ook maar in de verste verte constructief. Het is natuurlijk bekend dat het zo gaat, hè, in de wetenschap, en dat het proces van anoniem reviewen zijn nadelen heeft (zie hier bijvoorbeeld), maar ik was er persoonlijk nooit zo mee geconfronteerd geweest.
Een wereld waarin het kennelijk normaal is om het werk van goedbedoelende vakgenoten zo te behandelen… tsja. Ik zit de hele tijd met dat prachtige nummer ‘Heel andere wereld’ van De Dijk in mijn hoofd! (songtekst, muziek)
Nouja, wordt vervolgd – over dat ene artikel dat er (waarschijnlijk) wél gaat komen dus.