Lees deze bijzonder interessante post!

Louise Cornelis Geplaatst op door  

Leuke en zinnige blogpost: http://www.adamsherk.com/public-relations/most-overused-press-release-buzzwords/ Het gaat over buzzwords, marketing- en managementtermen die veel te vaak gebruikt worden in een poging een boodschap kracht bij te zetten – maar die zo ‘overgebruikt’ zijn dat ze afgesleten zijn en niet veel meer betekenen. De lijst in het blog is in het Engels, maar het is niet moeilijk je er Nederlandse equivalenten bij voor te stellen.

Aan het eind stelt blogger Adam Sherk de vraag:

Which terms do you think are the biggest offenders? What would you love to see stricken from marketing speak forever?

Welnu, waar ik het meest een hekel aan heb, is het marketingtrucje om de kwaliteit van iets te benoemen, terwijl je die als gebruiker (/lezer/cliënt/patiënt enzovoort) eigenlijk zelf moet constateren. Zoals in de titel van deze blogpost: als ik met ‘bijzonder interessant’ mijn eigen post bedoel, heb ik alvast bepaald hoe de lezer hem moet ervaren. Als lezer vind ik dat afschuwelijk.

Kom naar het ‘oergezellige’ feest! Uh, nou, dat zie ik daar wel.

In de titel van één van mijn eigen boeken zit ook zoiets. De ondertitel van Van bullet naar boodschap luidt: ‘een heldere gids voor boeiende Powerpoint-presentaties’. Nou, dat kon wat mij betreft maar net, en bij een uitgeverij heb je ook te maken met de marketing-afdeling. Marketeers geloven namelijk vaak wel in dit soort kreten, dat blijft een punt van discussie tussen die discipline en de mijne. Ik zou van mijn eigen boek nooit op de cover zetten dat het ‘helder’ is. Dat mag de lezer bepalen. Maarja, zo zeggen marketeers, zo verkoopt het beter. Ik betwijfel dat, maar weet van geen onderzoek.  

Het allerergste is natuurlijk als een bedrijf luid en duidelijk zegt dat ze ‘klantvriendelijk’ zijn. Meestal is dat dan níet het geval, want zo is het ook nog eens een keer: als iets vanzelf spreekt, hoef je het niet rond te bazuinen.

In de lijst met buzzwords krijg ik dus vooral jeuk van greatest, top, unique, largest, innovative, exclusive, easy to use, enzovoort. Niet voor niets is een vuistregel voor krachtig schrijven dat je zo veel mogelijk op bijvoeglijke naamwoorden moet bezuinigen….

(met dank aan Sticky Slides via wie ik Adam Sherk’s post vond)

Twee!

Louise Cornelis Geplaatst op door  

Vandaag is het weblog twee jaar geworden: het begon op 21 juli 2008. Reden voor een verjaardagsfeestje? Ja, het gaat goed. Het is me in die twee jaar goed gelukt om regelmatig te schrijven, en daar heb ik zelf veel aan gehad doordat het me dwong om mijn, vaak nieuwe, kennis en ervaring uit te laten kristalliseren zodat ik hem kon opschrijven. Dat draagt bij aan mijn ontwikkeling in mijn vak. En dat ook anderen dat opschrijven waarderen, wat blijkt uit reacties die ik krijg op dit blog, een tijdje geleden in Tekstblad (ik schreef daarover eerder al dat ik daar blij mee was) en soms mondeling of per e-mail.

Dus, ik ga vrolijk verder. En hef later vandaag het glas op deze verjaardag!

(En oja, voor de trouwe volgers: er stond hier gisteravond en vanochtend een bericht dat pas voor later bedoeld is, als vervolg op iets wat ook nog moet komen. Kwestie van verkeerde knoppie gister. Ik heb het inmiddels weer weggehaald – maar wordt vervolgd!)

Schrijven is ook time management

Louise Cornelis Geplaatst op door  

Interessant stuk in De Groene van journalist Joeri Boom die in toenemende mate opgeslokt wordt door zijn schrijfwerk, iets wat voor velen herkenbaar is:

Het duurt een eeuwigheid voordat ik me ertoe kan zetten de eerste zin te tikken, en die eeuwigheid vul ik niet met luieren, maar met research. Uitdiepen, onderzoeken, interviewen, even nabellen, gegevens checken. Net zo lang totdat ik genoeg informatie heb om een heel boek te schrijven, in plaats van drie pagina’s in De Groene Amsterdammer. En die pagina’s schrijf ik niet zelden midden in de nacht om de deadline nog te kunnen halen.

Hij volgt een diepgaande, persoonlijke cursus time management om beter met tijd te leren omgaan, en dat heeft effect – lees maar.

Jammer dat het artikel midden in de zomer verschijnt. Ik weet niet hoe het met jullie zit, maar voor mij is time management in de rustige vakantiemaanden een stuk minder urgent dan normaal. Dat heeft te maken met het thema ‘luiheid’, dat natuurlijk wel een toepasselijk zomerthema is. Als je goed met je tijd omgaan, heb je meer ruimte voor luiheid. En dat is lekker natuurlijk – ’s zomers én ’s winters!

Wat doet die Spanjaard nou met mijn column?

Louise Cornelis Geplaatst op door  

Ik meldde hier eerder het verschijnen van mijn 59e Fietsvrouwcolumn. Die column wordt hier (echt waar!) bekeken door een Spanjaard – die overigens een paar woordjes Nederlands spreekt, maar niet genoeg om een column te lezen. Wat is dat nou?

Welnu, deze meneer is de wielrenner Juan Antonio Flecha, en die komt in die column voor. ik ben al jarenlang fan van hem. Bij de start van de Tour de France heb ik kans gezien om hem een exemplaar van Fiets te geven met daarin mijn stuk met zijn naam erin. Hij vond het leuk – en ik al helemaal!

PerToNoWriMo. Oftewel: schrijven in juli

Louise Cornelis Geplaatst op door  

Nog even en dan begint de Tour de France – het is hier in de stad al goed merkbaar. De laatste jaren zijn die drie weken in juli voor mij een aanleiding om veel te schrijven – iets waar ik in die stille zomerperiode ook tijd voor heb. Vier jaar lang schreef ik ‘Vrouw kijkt Tour’-columns; de laatste twee jaar daarvan als weblog. Vorig jaar experimenteerde ik met Twitter (verslag).

De columns, dat weet ik nou wel en twitteren over fietsen doe ik sowieso al. Dit jaar is het dus tijd voor een ander schrijfexperiment. Ik heb me daartoe laten inspireren door de NaNoWriMo: een uit Amerika overgewaaid initiatief waarin het de bedoeling is dat je in een maand een korte roman schrijft (50.000 woorden) – of nouja, een eerste versie daarvan. Het is nadrukkelijk niet het idee dat je in zo’n korte tijd iets goeds, leesbaars of publicabels aflevert. Juist niet: om in zo’n tempo te kunnen schrijven, moet je geen al te hoge eisen stellen aan wat je schrijft. Anders gezegd: kwantiteit gaat voor kwaliteit.

Het nut van zo’n productiedruk is dat je je interne criticus de mond snoert (iets waar het op dit blog al vaker over is gegaan, hier bijvoorbeeld), in de hoop dat jezelf kunt verrassen met wat je onder die druk produceert. Wat daar eventueel bruikbaar van is, dat zul je later wel zien en het zal nog heel wat herschrijven vergen om er iets fatsoenlijks van te maken. Maar dat valt dus buiten die maand.

Het is bij NaNoWriMo ook niet de bedoeling dat je al een heel uitgewerkt plan hebt liggen dat je in die schrijfmaand alleen nog maar hoeft in te vullen. Niet voor niets heet hét NaNoWriMo-handboek No Plot? No Problem (ik heb daarvan de inleidende hoofdstukken gelezen en vond het leuk en nuttig; de rest mag ik pas gedurende de schrijfmaand lezen). Ik heb dan ook nog alleen maar een idee voor een verwikkeling tussen twee hoofdpersonages. Eén daarvan is een (fictieve) profwielrenner die meedoet aan de Tour de France. Zo vlecht ik er dus ook die actualiteit in, althans, dat hoop ik – geen idee hoe het gaat uitpakken natuurlijk.

De officiële NaNoWriMo is in november, maar je kunt er natuurlijk elke maand voor uitkiezen. Voor mij begint die donderdag. Dit weblog komt dan ook in juli (en ook in augustus overigens) op een wat zachter pitje te staan, al zal ik belangrijke dingen wel melden.

Over mijn NaNoWriMo-voortgang, mijn eerste serieuze experiment met fictie sinds de middelbare school, zal ik af en toe iets rapporteren op mijn Vrouw kijkt Tour weblog. Over mijn PerToNoWriMo: personal Tour novel writing month. Ik heb er zin in!

Verschenen: Fietsvrouwcolumn #59

Louise Cornelis Geplaatst op door 1

Eind vorige week verschenen: Fiets met daarin een column van mij over… sex! Of nouja, ook wel over het ontbreken daarvan… Titel: ‘Een hete zomer’.
(Ojee, en krijg ik nou heel veel spam-reacties op deze post, vanwege dat drieletterwoord?)

Zelf een boek schrijven

Louise Cornelis Geplaatst op door  

Voor wie al jaren denkt: ‘wie weet ga ik ooit nog wel eens een boek schrijven’ – maar er maar niet toe komt: lees dit eens. Tenminste, als het om non-fictie gaat, dus bijvoorbeeld een vakboek. Goede invalshoek: de beperkende overtuigingen centraal. Als er iets schrijven in de weg staat, zijn het wel die dingen!

In m’n genen?

Louise Cornelis Geplaatst op door  

Vorige week hield ik een speech op een bijeenkomst waar ook bekenden van mijn broer waren. Na afloop werd deze erop aangesproken: ‘jouw zus kan ook al goed spreken in het openbaar’. Ze zagen een overeenkomst die inderdaad volgens ons tweeën niet toevallig is, en die we ook van geen vreemde hebben: pa’s genen werken door.

Iets erfelijks moet het wel zijn, als dat kan, want ik heb mijn vader nooit zien of horen speechen. Toen ik de leeftijd daarvoor had, was hij al ziek. Hij heeft mij dus niet persoonlijk het goede voorbeeld kunnen geven; ik moest het doen met zijn faam en de verhalen.

Toch weet ik dat ik op hem lijk als ik een groep toespreek. Ik herinner me nog één van de eerste keren dat ik hoorcollege gaf, iets uitlegde met een gebaar, en het door een hoekje van m’n hoofd schoot: ‘Net m’n vader’.

Maar hoe weet ik dat? Hooguit via het indirecte voorbeeld van mijn (veel oudere) broer. Die heb ik wel een aantal keren horen speechen, en hij kan dat inderdaad hartstikke goed. Of hij en ik daarin op elkaar lijken, kan ik slecht beoordelen, maar ik denk dat er zeker een overeenkomst te zien is. Dus dan hebben we het allebei van onze pa, maar ik via een tussenstap.

Alledrie geven we onderwijs: mijn vader was onderwijzer en hoofd van een school (zoals dat toen nog heette), broer Ko ook, maar toen heette dat al leraar en directeur. Inmiddels is hij onder andere auditor en assessor in het onderwijs. Ik geef trainingen en college. Ook dat is natuurlijk geen toeval.

Misschien is het simpelweg een geval van: het bloed kruipt waar het niet gaan kan?
In ieder geval: bedankt, pa!

Verbulleting

Louise Cornelis Geplaatst op door  

Vorige week kreeg ik als feedback op een door mijzelf geschreven tekst (projectvoorstel) dat het ‘wollig’ was. Dat verbaasde me nogal. ‘Wollig’ is niet bepaald een kwalificatie die ik vaak hoor over mijn eigen teksten, en deze tekst had ik expres al sterk onderverdeeld met een goed zichtbare structuur: de ruim drie pagina’s telden acht kopjes en zes bullet-opsommingen.

Het moderne schrijven is dat, met weinig lopende tekst en veel ‘chunks’ en bullets. De moderne lezer heeft immers moeite met ‘lange lappen tekst’. Ik pas me daaraan aan en vind het ook wel leuk om ermee te experimenteren zonder de kwaliteit van de inhoud te grabbel te gooien (in Afzien voor Beginners doe ik dat experimenteren ook). Eén van de dingen die ik bijvoorbeeld belangrijk vind, is dat bullets alleen maar staan voor de leden van een echte opsomming – iets wat tegenwoordig ouderwets streng is.

Toch bleken het bij nader inzien niet genoeg bullets te zijn voor deze lezer. Of liever gezegd: het probleem was dat er één wat langer stuk tekst in stond. Eén van de bullets was in totaal 325 woorden lang, met ook nog twee onderverdelingen, namelijk in alinea’s en een sub-opsomming. Maar toch een flink stuk tekst. ‘Dat lezen ze niet meer’ zei mijn contactpersoon.

Dat vond ik toch wel schokkend. Ik wéét dat mensen hoe langer hoe meer afknappen op lange lappen tekst, maar hoe lezen ze dan de krant? Eind van het verhaal was dat de contactpersoon en ik hebben overlegd en elk een stukje herschrijving voor onze rekening hebben genomen. Aan het ombouwen van die 325 woorden tot een tabelletje hebben we samen in totaal minstens 3 uur besteed: overleg, hij een poging, ik een correctie, hij een slot-redactieronde. Toen was het voorstel wel okee, maar hoe reëel is dat nog? Je bent als schrijver service-verlener aan de lezer, maar dit gaat wel heel ver.

En er speelt nog iets anders. Ook vorige week hoorde ik een toepasselijke anekdote van een trainer die met rollenspellen werkt. Onder druk van de tijdsgeest had hij de tekstjes met rolbeschrijvingen veranderd in bullet-opsommingen. Wat bleek? De rollenspellen werkten niet meer.

Zijn verklaring was dat de bullets juist voor een gebrek aan samenhang hadden gezorgd. Het waren schijn-opsommingen, want inhoudelijk waren de verbanden veel subtieler dan die van de lijst. Met bullets ziet het er gestructureerder uit, maar het verband is eruit.

Ik denk bovendien dat je inleven in een rol beter gaat met een narratieve (verhalende) tekst dan met een bullet-opsomming. Identificatie heeft met narrativiteit te maken. En door middel van identificatie overigens ook met overtuigingskracht: een verhaal kan overtuigen, iets waar in de zakelijke omgeving steeds meer aandacht voor is (‘corporate storytelling’).

Een stukje tekst dat niet in bullets staat niet meer willen of kunnen lezen en meteen als ‘wollig’ veroordelen, daarmee doe je jezelf tekort. Maarja, wat doe ik eraan?