Beetje onverwachte boekentip, wellicht, want Catherine Sanderson’s Petite Anglaise. Een leven, een liefde, een weblog zou je kunnen lezen als chicklit: een iets oudere en internationalere versie van Bridget Jones. Sanderson woont samen maar haar relatie is uitgeblust, ze heeft een kind van twee waar ze dol op is maar dat ook een handenbinder is, en ze werkt als secretaresse. Haar weblog gaat over haar dagelijkse ditjes en datjes als carrièremoeder, en is eerst alleen opvallend omdat ze dat, als Engelse, is in Parijs.

Maar dan gebeurt het. Via het weblog leert ze een man kennen. Er springt een vonk over, en ‘petite anglaise’, haar on-line pseudoniem, gooit haar leven om om met hem samen te kunnen zijn. Maar is James wel verliefd op Catherine, of alleen op haar weblog-alter-ego petite anglaise? En in hoeverre vallen die twee samen? De lezers van het weblog kunnen bovendien de romance op de voet volgen – net als Catherine’s ex.

En dát is het interessante aan het boek. Er ontstaat een liefde op basis van een moderne vorm van schriftelijke communicatie, een weblog. De schrijfster daarvan worstelt met haar identiteit: is ze Catherine of petite anglaise? Wat doet het schrijven van een weblog met een mens? Dit boek geeft daar een smeuïg voorbeeld van. Misschien toch wel meer een vrouwen- dan een mannenboek, maar beslist meeslepend en interessant. Enige minpuntje is dat het matig vertaald is, met van die uitglijders als het eten van ‘gebakken rijst’ bij de Chinees – dat heet in echt Nederlands toch zeker nasi.

Door het boek nieuwsgierig geworden naar het echte weblog nam ik ook daar eens een kijkje, en ik moet zeggen dat dat me tegenviel: de navelstaarderij die ik het in het boek probleemloos vond, staat me bij het echte weblog meteen tegen. Er is in petite anglaise’s leven maar plaats voor één, en dat is zij zelf. Als je iets minder geïnteresseerd bent in haar wel en wee, is er eigenlijk geen reden om het blog te lezen.

Al gebeurt er dus in het blog wel af en toe iets spectaculairs, in de liefde, maar ook op het werk. Nadat het boek af was, is Sanderson ontslagen. Haar baas vond het onacceptabel dat ze wel eens over haar werk schreef. Volgens hem was het bedrijf herkenbaar. Sanderson heeft haar ontslag aangevochten en die rechtszaak gewonnen. Sinds haar ontslag werkt ze overigens van haar schrijven.

Moraal van het verhaal: kijk uit wat je doet met het schrijven van een weblog. Nieuwe liefde, verbroken relatie, ontslag… het kan allemaal! Oei, een heftig begin van een weblog over schriftelijke communicatie…

Louise