Ook mij raakte het overlijden van Paulien Cornelisse. Ik wist natuurlijk dat ze kanker had, maar ik wist niet dat het zo slecht met haar ging. 50 nog maar, daar werd ik stil van. Ik heb altijd een lijntje met haar gehad omdat onze achternamen zo overeen komen, en dan ook allebei met taal bezig – ik ben wel eens met haar verward, ergens voor gevraagd terwijl ze dachten dat het om haar ging. Ik heb haar boeken met veel plezier gelezen, zowel die over taal als de verwarde cavia (nog een lijntje: knaagdieren; ik ben hamsterbaasje); ik heb aan de taalboeken aandacht besteed op dit blog (meest recente voorbeeld). Ook haar televisie-serie over Japan heb ik toendertijd met plezier gevolgd.

Ik waardeerde haar humor, en voor wat betreft de taal vooral dat ze zo’n scherp oor had voor alledaagse of juist uitzonderlijke taalverschijnselen en zich daar dan over verwonderde zonder goed-fout-oordeel. Het viel me wel eens op dat er in ‘serieuze’ media (NRC en misschien ook wel in neerlandistische en/of taalkundige kringen) soms kritiek was op haar werk: dat het niet wetenschappelijk genoeg was en dat niet alles klopte wat ze schreef of op tv liet zien. Ik vond dat altijd flauw en een miskenning van haar humor. Ik denk dat Cornelisse zelf de eerste zou zijn om toe te geven dat haar stukjes over taal geen wetenschappelijke verhandelingen waren.

Met haar stukjes heeft ze vele mensen geïnspireerd om met verwondering naar taal te kijken. Aan haar stroom observaties is veel te vroeg een einde gekomen.