Het leuke van vakantie is dat je met frisse ogen kijkt naar dingen die thuis vanzelf spreken. Althans, zo interpreteer ik de observatie die ik eerst in Frankrijk en Spanje deed, en later thuis ook: ik eet een product zonder naam.

Ik eet graag sojayoghurt bij mijn ontbijt. Gelukkig was dat in Frankrijk en Spanje in de meeste supermarkten ook verkrijgbaar. Sterker nog, ze hadden een smaak die hier niet verkrijgbaar is en die ik erg lekker vond, met stukjes geweekte haver erin:

Ik keek er eens goed naar, en toen viel me op dat er niet op de verpakking staat wat erin zit. Natural is niet de inhoud, dat is alleen maar de smaakaanduiding: zonder toegevoegde smaak. Vergelijk maar met wél een smaak, mango:

Wonderlijk, ik noem dat toch echt sojayoghurt. Ik ben daarin zeker niet de enige, zo blijkt als ik google. Al valt me dan meteen op dat sommige supermarkten hun huismerk ook niet zo noemen, maar soja gurt of soja plantaardig alternatief voor yoghurt. Dat bekt ook niet lekker, maar het heeft tenminste wel een naam.

Het zal wel te maken hebben met de moeilijkdoenerij rond plantaardige alternatieven. Yoghurt mag niet als het geen zuivel is, en het ene merk trekt zich daar meer van aan dan de ander. Kwark mag kennelijk wel, althans, dat staat gewoon als productnaam op de website van Alpro. Eén van de redenen waarom ik dat verbod jammerlijk vind, is dat op die manier een kloof schept tussen officiële bewoordingen en dagelijks taalgebruik. Iedereen noemt dit spul sojayoghurt. 

Maar goed, dat je als groot merk voorzichtig bent, okee, maar een product zonder stofnaam, dat is gek. Daar moet je toch de naamsbekendheid van Spa voor hebben, dan wordt de merknaam de stofnaam. Dat lijkt me bij Alpro niet het geval. Ik vind gurt en plantaardig alternatief voor ook niets, maar kom op, Alpro, een beetje creativiteit….

Dat had ik op vakantie bedacht, en toen dacht ik nog: in Nederland staat het er wel gewoon op. Maar nee, het was me nog niet eerder opgevallen dat het ook hier een product zonder naam is:

Dat is het resultaat van vakantie: met frisse ogen kijken naar alledaagse dingen.