In een van mijn vakantieterugblikken (nog niet afgelopen) schreef ik onlangs dat ik ook in Nederland regelmatig verzucht ‘een beetje meer tekstkwaliteitszorg, graag’, als ik me verbaas over het gebrek daaraan bij bedrijven en overheden. Zeker als dat gerenommeerde organisaties zijn. Ik had er net weer een voorbeeld van.

We hebben een raar probleem met onze TV van Philips. Die is al een paar jaar oud maar sinds kort vraagt hij elke keer een paar minuten na aanzetten of hij onze gegevens mag doorspelen aan tig ‘partners’. Wat we ook doen, dat scherm komt elke keer terug, erg irritant. Op advies van Philips hebben we hem gereset, wat niet hielp, maar in dat proces kwam wel een melding voorbij met dit zinnetje:

In eerste instantie dacht ik: hoe is het toch mogelijk, zo inconsistent spellen, met eerst 2 juiste t’s en dan toch een foute d. Meteen daarna realiseerde ik me dat kijkd en luisterd onmogelijke woorden zijn en beluisterd niet, dat zal het verklaren. 

Maar dan nog denk ik: hoe kan er bij zo’n bedrijf als Philips zo’n oenige d/t-fout doorglippen? Ik leg qua spelling heus niet op elk slakje zout, maar dit vind ik typisch een voorbeeld van onvoldoende tekstkwaliteitszorg. Dat de marketeer die dit heeft verzonnen niet goed is in werkwoordspelling, okee. Maar kijkt daar dan verder niemand naar? Dat vind ik raar. En dat is wat ik bedoel met ‘zorg’: bouw iets in in de kwaliteitszorg waardoor iemand dit soort fouten corrigeert voor ze de markt op gaan.