Toen ik die blogpost laatst schreef over de opdrogende links-stroom realiseerde ik me bij de eerste bullet dat ik me al in geen jaren heb bezig gehouden met slide design. Nog wel een beetje met sliduments die alleen tekst bevatten, maar visualisering van boodschappen, grafiekvormkeuze enzo, dat is heel lang geleden. Dat is geen bewuste keuze, dat is zo gelopen: mijn huidige opdrachtgevers schrijven tekst, ze maken geen visuele presentaties. Ik vraag me af of dat echt toevallig zo, of is echte tekst weer aan een opmars bezig, ten koste van PowerPoint? Dat weet ik niet.

Ik ben een beetje ambivalent over deze verandering in mijn werk. Enerzijds zou ik het leuk vinden om me weer eens met een groepje slimme mensen te verdiepen in het visualiseren van boodschappen, anderzijds herinner ik me nog dat het me af en toe ging tegenstaan hoe weinig vooruitgang er is. Ik bedoel: toen ik eind jaren ’90 met PowerPoint ging werken, had ik nooit verwacht dat we in 2026 nog steeds zouden zitten knoeien met te volle slides, knetterlelijke grafieken en gebrekkige aanduiding van de hiërarchie. Het verbaast me dat nog steeds iedereen wat dat laatste punt betreft het wiel zit uit te vinden: er zijn nog steeds geen uitgekristalliseerde conventies. Dat was ik wel eens een keertje zat. Deels heb ik daar allemaal nog steeds mee te maken vanwege de sliduments, en ja, daar ga ik ook wel eens van zuchten. Maar een grote rol speelt dat niet in mijn werk.

Er is wel nog een andere grote verandering. Toen we 2 jaar geleden naar Kapelle verhuisden, ben ik gestopt met het geven van losse trainingen inleiding piramideprincipe. Dat was een beetje een melkkoe en financieel heb ik die niet meer nodig. Ik vond het bovendien altijd wel leuk om te doen, maar het rendement ervan was niet altijd groot (losse trainingen volstaan daarvoor niet), en zodoende vond ik het niet meer de moeite waard om daarvoor de hele tijd de reis naar de Randstad te maken. Een groot deel ervan kan immers mijn e-learning prima vervangen, en die doet dat ook.

Ik wilde me meer richten op werk dat, om het in consultants-termen te zeggen ‘meer waarde toevoegt’ en waarvan ik zelf ook veel leer, zoals schrijfbegeleiding (dus meewerken aan de totstandkoming van rapporten), trajecten tekstkwaliteitsverbetering en train-de-trainers, gevorderden- en gespecialiseerde trainingen en coaching. Dat is hartstikke goed gelukt en daar ben ik blij mee. 

Wat ik me alleen vooraf niet had gerealiseerd, is dat mijn werk daarmee ook een stuk intensiever is geworden. Die beginnerstrainingen kon ik na 20 jaar drómen, dus het voorbereiden en uitvoeren ervan kostten weinig moeite en waren voorspelbaar. Nu is de overgrote meerderheid van wat ik doe maatwerk. Onvoorspelbaar en onzeker dus, en het vraagt een boel denkwerk, zowel piramidaal als creatief (werkvormen uitdenken en dergelijke). Ik werk bovendien ook veel vaker intensief samen en dan zit er soms veel tijd in het coördineren van de samenwerking. Zo zeer zelfs dat ik me af en toe bijna manager voel. Dat vind ik allemaal hartstikke leuk: het is precies wat ik zocht. Maar het is wel een hele inspanning! Ik werk sinds onze verhuizing minder uren, maar dat voelt daarom niet altijd zo.

Samen met de ontwikkelingen op AI-gebied, inhoudelijk de grootste verandering op mijn vakgebied die ik heb meegemaakt, betekent dit dat mijn werk in een paar jaar tijd enorm is veranderd. Net daarvoor hadden we bovendien nog de coronatijd, waarvan het online werken is overgebleven, iets wat ik ook heb moeten leren toen.  Alles bij elkaar ervaar ik het, om nog maar een consultants-term te gebruiken, als een transformatie: 7 jaar geleden zag mijn werk er wezenlijk anders uit. Het is veranderd op een manier die ik me toen niet had kunnen voorstellen; in de ongeveer 20 jaar als zelfstandige daarvoor veranderde het veel minder hard.

Het is wel aanpoten (geweest)! Daar staat niet meer geld tegenover. Gemiddeld per uur wel, maar ik ben minder gaan werken en de inflatie was (en is weer) ook stevig. Ik denk dat ik niet de enige zelfstandige ben van wie het tarief de inflatie niet eens kan bijhouden, laat staan dat ik meer kan vragen voor dat intensievere werk. Ik vind nog steeds wel dat ik goed genoeg verdien.

De tijd die is vrijgekomen doordat ik minder werk, is vooral gevuld met onbetaald werk in de politiek. Daardoor ben ik niet minder druk dan voorheen; de mix is anders. Het fijne aan het politieke werk is dat het hier in de buurt is en dat ik ook daarin een boel nieuwe dingen leer (voorbeeld). En met de totstandkoming van de nieuwe partij volgende maand zijn het boeiende tijden.

De afgelopen 7 jaar leverden me een steile leercurve op. Wat overeind blijft, is de waarde van het piramideprincipe voor helder en overtuigend denk- en schrijfwerk. Dat doorstaat de veranderingen met vlag en wimpel!