Zoals ik op dit blog gemeld had, ben ik 2 jaar bezig geweest met het opkrikken van  m’n Frans. Eerst met een e-learning, daarna met les. De laatste les was alweer een jaar geleden toen onze fietsreis ons onlangs 4 weken in Frankrijk bracht. Voor dat tussenliggende jaar had ik plannen gemaakt om mijn luistervaardigheid nog te verbeteren, maar daar is niks van gekomen – zo gaat dat. Ik was benieuwd hoe het me zou vergaan.

Welnu, dat luisteren is inderdaad een dingetje, dat blijft echt moeilijk. Spreken ook. Net als tijdens Franse les moest ik soms alle zeilen bijzetten om het gezegde te volgen, en dan bleef er in mijn hoofd niet genoeg ruimte over om te bedenken hoe te reageren. Dat viel me niet helemaal mee, al had ik ook wel bevredigend succesvolle interacties (‘jippie, ze verstaan me!’) Dat beperkt zich dan wel tot functionele zaken; ouwehoeren in het Frans is me te moeilijk.

Soms was ik wel trots op m’n gesprekjes. Een keer werden we aangesproken door een fietster die iets vroeg wat ik niet helemaal verstond, maar wel bij elkaar kon gokken: of iets (een brug?) verderop wel open was. Ik antwoordde iets met ‘nous espérons’ erin en hoorde vervolgens hoe zij zich tot haar mede-fietsers wendde met iets als ‘ze weet het ook niet, ze hoopt van wel’. Yes! Het bleek overigens niet zo te zijn, wat 20 kilometer omrijden betekende:

Wat me soms wat frustreerde, is dat Fransen veel makkelijker dan vroeger overschakelen op Engels. Dat ik dan in m’n beste Frans iets vroeg, en antwoord kreeg in het Engels. Dat maakte oefenen lastig – iets wat je van leerders van het Nederlands ook altijd hoort. In het algemeen maakt het het land wel toegankelijker en makkelijker, moet ik zeggen. Ik heb ook niet meer de ervaring gehad van vroeger: dat Fransen je niet leken te willen verstaan als je het niet precies goed uitsprak.

Schrijven en lezen ging me beter af. Dat geeft simpelweg meer tijd. Ik heb wat dingetjes geschreven vooral in contact met verhuurders van appartementjes enzo, en dan vond ik het leuk om  m’n best te doen op goede werkwoordsvervoegingen (‘kijk eens, ik gebruik een subjunctief!’). Een beetje vak-idioot voel ik me dan wel.

Ik vond het ook leuk om, soms met behulp van Google, tekstjes te ontcijferen. Ik had aanleiding om een rouwkaart te kopen, en in de verpakking zat een papiertje met 9 te kopiëren standaardtekstjes. Ik kan me verwonderen over hoe eloquent die klinken, vooral door de beknopte bijzinnen met een deelwoord:

Bouleversés par cette terrible nouvelle, nous vous adressons nog plus fidèles pensées et nou nou associons à votre chagrin

Très affligés par cet événement cruel, nous avons peine `à trouver les mots.

Mooi uitgedrukt zeg, tsjonge. Ik kan daar een soort-van jaloers op zijn, zo van: ik wou dat ik het zelf zo mooi kon formuleren. Ergens kriebelt het nog steeds wel om door te gaan met Frans, maar hoe dan? Daar ben ik nog niet uit. Wat wel motiveert, is dat ik het zeer naar mijn zin heb gehad, 4 weken lang – ik wil er echt wel vaker op vakantie.

Ik heb ook nog wel wat bijgeleerd. Op vakantie kom je woorden tegen die je op les niet leert. Barrée en déviation kende ik al, maar passerelle voor fietsbrug niet bijvoorbeeld. In de hittegolf in de Pyreneeën kreeg ik last van voetschimmel. Dat heb ik eens in de zoveel jaar, zalfje smeren en opgelost. Dus ik naar de apotheek voor zo’n zalfje. Maar wat is voetschimmel in het Frans? Daar gaat het in een cursus niet over. Het bleek pied d’athlète te zijn en daar kon ik wel wat mee, want in het Engels is het ook athlete’s feet. Succesvolle interactie: ik kreeg wat ik nodig had en verstond de instructie over deux fois par jour. Bij het afrekenen ging de apotheker over op het Engels, hmm, jammer.

Eenmaal terug op de camping las ik de bijsluiter, en daaruit begreep ik dat het Franse woord voor dit type schimmel is…. champignon! Daarover maken we nog steeds grapjes. Zowel dat ik champignons kweekte op m’n tenen als dat we voetschimmel doen door de ratatouille. Een Frans woord dat ik niet meer vergeet.