Het is mijn vroegste herinnering aan iets met taal. Ik was met mijn moeder op het strand geweest, had daar een kwal gezien, en op de terugweg zagen we wegwerkzaamheden waarbij een wals betrokken was. Thuis zei ik enthousiast tegen mijn vader dat ik een kwals gezien had. Hij moest lachen en legde uit dat ik van 2 woorden 1 gemaakt had.

Ik zie veel vaker kwallen dan walsen, vooral vanwege het zwemmen in de Oosterschelde. Gister nog, ik heb ze niet geteld en het waren er niet zo veel als de vorige keer, maar toch wel enkele tientallen in het dikke uur dat ik in het water lag. Gelukkig kunnen ze niet of nauwelijks kwaad.

Vandaag zag ik een wals, en spontaan dacht ik daarbij:

Kijk, een kwals!

Ik gniffelde even: gister kwallen, vandaag een wals, meerdere zelfs, dus ja, dan is het zeker een dag voor een kwals. Kwalsen dus zelfs. Aan het werk op de weg naar de afgesloten Zeelandbrug:

Een kwals!

Ik realiseerde me: als ik een kwal zie, denk ik nooit kwals. Maar bij het zien van een wals dus wel. Ik doe dat kennelijk alleen bij het voor mij zeldzame geval.

Geen kwals

En wat een taalgevoel had ik al, hè? Want kwals zou qua vorm zomaar een bestaand Nederlands woord kunnen zijn!