Ik ga altijd netjes om met mijn boeken. Ik schrijf er bijvoorbeeld niet in. Als ik aantekeningen maak, doe ik dat op een los blaadje. Dus geen strepen of opmerkingen in de kantlijn of accenten met een markeerstift. Dat doe ik nu niet, dat deed ik ook al niet als student. Ik heb er wel een paar met schade, maar dat is dan door ruig gebruik (vochtig geworden tijdens een kampeervakantie), intensief lezen (knak in de rug), een ongelukje (koffievlek) of de scherpe tandjes van onze huisdieren: hamsters. Dat vind ik dan ook weer niet heel erg: het zijn gebruiksvoorwerpen.

Dat ik ze niet ‘modificeer’ heeft er vooral mee te maken dat ik ze misschien nog wel een keer wil gebruiken of wil uitlenen of weggeven, en dan niet wil dat het eerste gebruik zo ‘opdringerig’ is. Ik heb wel herinneringen aan geleende of tweedehands boeken met markeringen die me afleidden.

Het is dus vooral om pragmatische redenen dat ik m’n boeken netjes behandel, en daarom maak ik er ook wel uitzonderingen op. Zoals laatst. We waren in voorbereiding op een fietsvakantie die grotendeels over beschreven routes voert. Daar hebben we de boekjes van aangeschaft. We navigeren wel met GPS, maar de boekjes zijn handig als back-up en voor de informatie, bijvoorbeeld over bezienswaardigheden, landschap en praktische zaken. Maar van elk van de routes deden we maar een deel. Op fietsvakantie wil ik het gewicht en volume van m’n bagage beperken, dus wat te doen? Welnu, ik heb de bladzijden die we niet nodig hadden, eruit gescheurd:

Ondanks m’n pragmatische inslag voel ik me dan toch een beetje een boeken-barbaar…