Ik denk dat mijn passieve beheersing van het Vlaams voor een Nederlander bovengemiddeld is. Ik kom van niet zo ver van de grens vandaan, kom er dus ook al mijn hele leven, ik heb mijn hele leven Vlaamse televisie gekeken en doe dat nog steeds relatief veel (wielrennen!), ik volg het Vlaamse nieuws, ik heb Vlamingen in de familie en vriendenkring gehad – en ik versta het eigenlijk altijd goed, behalve als het echt heel plat is, maar dat geldt voor Noord-Nederlands ook.

Maar nou las ik net een boek van een Vlaming en toen stuitte ik toch op 2 verschillen die ik niet kende en waarvan ik eerst ‘fout!’ dacht. Het gaat om Ierland van Peter Vandermeersch. Daarin gaat het over het IRA en over rundsvlees. Ik weet echt niet beter of het moet de IRA zijn en rundvlees, maar ik heb het allebei opgezocht, en jawel: beide is standaard Vlaams. Voor de/het IRA is dat weliswaar in beweging; rundsvlees staat gewoon in de Woordenlijst, alleen is het in Nederland niet gebruikelijk. Als vegetariër zal me dat  overigens ‘worst’ wezen, ik denk niet dat ik het woord spontaan ga gebruiken, maar wel een leuk weetje.

Er zo over nadenkend, vond ik het frappant dat de beide Vlaamse vormen eigenlijk logischer zijn. IRA is een leger, dat is een het-woord, dus waarom dan de afkorting met de doen? En we zeggen ook varkensvlees en kalfsvlees, dus waarom is bij rundvlees die tussen-s weg? 

Ik vond het boek ook verder wel de moeite (bijna 600 pagina’s!) waard, precies een jaar nadat ik zelf in Ierland was. Ik had het best daarvoor willen lezen, maarja, toen was het er nog niet. Ik stak er nu nog heel wat van op en vond het lekker lezen. Hooguit vond ik het even wennen dat het allemaal korte stukjes zijn, column-achtig, geordend per thema, en dat er soms in een van die korte stukjes iets bekend verondersteld werd waar het pas later over ging. Dat kwam gaandeweg goed, maar ik denk wel dat een andere vorm tot wat meer diepgang had kunnen leiden. En die diepgang had ik verwacht op basis van wat ik over het boek gelezen had.

Daar staat tegenover dat het heel breed is: van geschiedenis en economie tot de beste Ierse popmuziek, de heftigste misdadigers en de beroemdste mode-ontwerpers, en een boel daartussenin. Als je voldoende interesse hebt in het land om er 600 pagina’s over te lezen, is het een ‘dikke’ aanrader.